ادرار ِ حقیقت

زمان،
پدر خاطره است
و کودکی،
بکارت انسانیت

و من،
مادر تمامی ِ فرزندانی هستم
که حریصانه
بر پستانهای خشکیده ای
دندان میفشارند؛
تا از چرک و تعفن
آرام گیرند

و باز هم من
آبستن ِ کودکی عقیم،
بی جماعی و
بی بکارتی
که کینه ای نو،
به جهان خواهد پیوست

ای روزگار پیر فرسوده،
فریاد ارضاء شدنت
توحشی مکرر است؛
که اندیشه دوختن را
از سر می راند

تا
بکارت نیز،
تا
کودکی نیز،
و
انسانیت نیز،
خاطره ای شوند

گویی همه چیز مونث است
در جهان
و
محکوم به زادن
و
محکوم به بقاء

و ما همه مادرانی هستیم
دلسوزتر از خوشید
به فرندان
و پایبندترین همسرانیم
به روزگار
که بس عریض است و
درد آور

او را هم،
هیچ نیست
جز توهم ارضاء شدن
و لذت ادرار

ای
روزگار پیر فرسوده ی ِ
جاودان

این
شعر نیست
این
فریاد نیست
این
اشک نیست،

که ضجه ایست،
که ناله ایست،
بر زوال کرامت عشق
که فرو افتاد
و ما همچون زنان ِ
هرزیه زندگی،
بی آلتی
همچونان
به عادت
به خون می غلتیم

اما حقیقت؛
فرزند مشروع ِ انسان است
که روزگار
پدر هیچ فرزندی نبود
که اینها تمامی
بهانه ای بود؛
برای نگفتن

تا من بمانم
و خاطراتی که در
مثانه زمان،
انباشته می شوند
و هیچگاه
برفاضلاب زبان گویندگان

روان نخواهند شد

----------------------------------------

ر - الف - برنا / دیماه 1387

---------------------------------------

|+| نوشته شده توسط رسول احدی برنا در یکشنبه پانزدهم دی 1387 و ساعت 0:10 قبل از ظهر |

آفتاب پرست