آواز خورشید را تا انتهای زمین گسترانیده

 و باد؛

 گندمزارها را در موج توحش خویش می رقصاند

پراوانه ای گلی را می بوید

و چنار کهنسال دور از پنجره

 چکاوکی را در دستانش می نوازد

و اینک معبودی

 در پس آسمانها که با اقتدار

 براندیشه مطلوب خویش می نگرد

  اما این زیبایی افزون؛

 خاطره آغوشی را در من باز نمی ستاند

و شهد بوسه ای؛

از معشوقه ای ناشناس را بر لبانم

یاداور نیست

که عریانی اش را به تنم پیوند داده باشد

و اندوه رفتنش را در بسترم به یادگار...

که این خود اندوه تازه ایست

----------------------------------------

بهار 88