جوانی؛

سودای اندیشه های بلند است و

حقارت دستانی کوتاه

اندیشه هایی که دیگران،

به زنجیرهای

 قضاوت خویش بسته اند

و چون بردگان،

از زبانی به زبانی

می کشند

وحقارت؛

معجزه ای ابدیست،

در دستان هر انسان

تا عجز،

به موهبتی آسمانی بدل شود

برای التیام عطش ِ

جنون عظمت خدایان

اما خدایان ،

دلالان مرگند

میان هر آنچه که هست

و هر آنچه که شاید باشد

میان توهم آسمان

و حقیقت زمین

و زمین خود،

گورستان بزرگی ست

از دردهای کوچکی که

با هر مرد دفن می شوند و

در زمان می پوسند

و زمان؛

آکنده از تردیدهاییست که

داغ های کهنه را در سینه هر زن

تکرار می کند؛

از آخرین بوسه،

تا اولین عشق

وعشق؛

راز سر به مهر انسانیت

که محبت،

جنون

 و شهوت را

برای بقای آدمی

توام می کند

میان دو دست جان می گیرد

و میان دو پا می میرد

واینک  من؛

باز تنها و گریزان،

گریزان ازقضاوت و اندیشه

گریزان از زمین و خدایان

گریزان از هر عشق و جنون

معصیت ظهر تابستان را

 به نوش می کشم

تا در سرگرانیهایم

سرگردانی هایی نو

 بیافرینم